3. Rolandskvadet

Seks mine jarlar heime vera, gøyme det gullet balde,
andre seks på heidningalando då svinga dei jørni kalde!
- Rida dei ut av Franklandet med dyre dros i sadel,
bles i luren Olivant på Ronsalavollen.

Runde dei opp sine silkje segl høgt i sigalråe,
sigla dei ut åt hei'ingslondo i virkevikune ein og tvåe.

Arene og ankaret tok inn på kvite sanden:
det var Roland, konungafredan, trødde den fysste på land.

Slogest dei utpå Ronsarvollen i dagane två og trjå;
blåmennan fall for Rolandssverd som gav seg fyri ljåe.

Fram så søkte blåmann-fjødi skygde fyri sole;
reddast var ein jamningen bad Roland blåse i hornet.

Roland sette luren fyr blogga munn, så bles han i med vreide;
ljoden ber ivi hav og fjell, i trio dagar av leide.

Det var Magnus kongjen, no set han i å gråta:
kva tru vantar freden min? No høyrer eg luren låta!

Det var Magnus kongjen,
skundar han sin fred:
daud låg Roland konunga-freden,
heldt i han sitt sverd.

Heim kom Magnus kongjen.
Og settest dei alle traude.
skipet var fullt av sylv og gull,
og heidningan låg att daude.

Valid XHTML 1.0 Strict Valid CSS 2.1